میلادمهدی موعود بر همگان مبارکباد

اسماء و القاب حضرت حجۀ(عج)

نام و كنيه(1) امام زمان‏عليه السلام همان نام و كنيه پيامبر اسلام‏صلى الله عليه وآله وسلم است و در برخى از روايات از بردن نام ايشان تا هنگام ظهور، نهى شده است.

لقب‏هاى مشهور آن حضرت عبارتند از: مهدى، قائم، منتظَر، بقيةالله، حجّت، خلف صالح، منصور، صاحب الامر، صاحب الزمان و ولىّ‏عصر كه معروف‏ترين آن‏ها «مهدى» است.

هر يك از اين لقب‏ها، بيانگر پيام ويژه‏اى درباره آن بزرگوار است.

آن امام خوبى‏ها را «مهدى» گفته‏اند زيرا كه هدايت شده‏اى است كه مردم را به سوى حق مى‏خواند و «قائم» خوانده‏اند چون براى حق، قيام خواهد كرد و «منتظَر» ناميده‏اند زيرا كه همگان در انتظار مقدم اويندو«بقيةاللّه» لقب داده‏اند چرا كه باقيمانده حجت‏هاى خدا و آخرين ذخيره الهى است.

«حجّت» به معنى گواه خدا بر خلق و «خلف صالح» به معنى جانشين شايسته براى اولياء خداست. او «منصور» است چون از سوى پروردگار يارى مى‏شود و «صاحب الأمر» است چون امر ايجاد حكومت عدل الهى به عهده اوست. «صاحب الزمان و ولىّ عصر» نيز به معنى آنست كه او حاكم و فرمانرواى يگانه زمان است.

پاورقي

1) اسمى است كه با لفظ «اب» يا «ام» شروع مى‏شود مانند: اباعبداللّه و امّ البنين

بسم الله

ميلاد امام زمان عليه السّلام و ساير اعيآد شعبانيه را تبريک عرض می کنيم.

مهدویت‌ و جهانی‌ شدن، هر دو از جمله‌ مباحث‌ مهم‌ و دغدغه‌های‌ روزگار ماست. اعتقاد به‌ ظهور منجی‌ و مهدویت‌ در معنای‌ عام‌ خود، یک‌ باور دینی‌ فراگیر در بین‌ انسانها بوده‌ است. در ادیان‌ مختلف‌ چنین‌ اعتقادی‌ به‌ نحو ملموس‌ و بارزی‌ تجلی‌ یافته‌ است‌ و منجی‌ با تعابیر مختلفی‌ چون‌ «کالکی» در آیین‌ هندو، «مسیحا» در یهود و مسیحیت، «سوشیانت» در زرتشت‌ و در نهایت، «مهدی(عج») در فرهنگ‌ اسلامی‌ یاد شده‌ است...

ادامه را ببینید

از صفحه ویژه اعیاد شعبانیه دیدن فرمایید

برخی علل و حکمتهای غیبت امام زمان از دیدگاه امام علی(ع)

الـف :  در امــان مانـــدن از بيــــعت بـا ستمــــگران :  بر طبـــــق يــک روايـت، علــى‏بن ابى‏طالـب(عليه السلام) مى‏فرماينـــد: موقعــى كـه قائـــم [حضـــرت مهــــدى(سلام الله عليه)]، قيــام كند بيـــعت كســى در گــردن (ذمــه) او نخواهــــد بـــود و به هميـــن جهـــت اســـت كـــه تـولــد او به صـورت مخفـى صــورت خواهــد گرفــت و بعــد نيـــز وجــود مباركشــان غايـــــب خواهـــد شــــد . 

سوز فراق انتظار

انتظار و بردبارى ما را وسعتى است از هابيل تاكنون و تا برخاستن فرياد جبرئيل در زمين و آسمان  و آوردن مژده ظهور امام زمان(عج) سنگينى بار انتظار بر پشت ما، سنگينى يك سال و دو سال نيست سنگينى يك قرن و دو قرن نيست. حتى از زمان توديع يازدهمين خورشيد نيست.

تاريخ انتظار و شكيبايى ما به آن ظلم كه در عاشورا بر ما رفته است بر مى‏گردد، به آن تيرها كه از كمان قساوت برخاست و بر گلوى مظلوميت نشست، به آن سم اسبهاى كفر كه ابدان مطهر توحيد را مشبك كرد. به آن جنايتى كه دست و پاى مردانگى را بريد.
از آن زمان تاكنون ما به آب حيات انتظار زنده‏ايم، انتظار ظهور منتقم خون حسين(ع).

تاريخ استقامت ما از آن زمان هم دورتر مى‏رود، از عاشورا مى‏گذرد و به بعثت پيامبر اكرم(ص) مى‏رسد. هم او در مقابل همه جهل و ظلم و كفر و شرك و عنا و فسادى كه جهان آن زمان را پوشانده بود و عده مى‏فرمود كه كسى خواهد آمد. نامش نام من، كنيه‏اش كنيه من، لقبش لقب من، دوازدهيمن وصى من خواهد بود و جهان را از توحيد و عدل و عشق و داد پر خواهد فرمود.

اما تاريخ صبر و انتظار ما به دورترها بر مى‏گردد، به مظلوميت و تنهايى عيسى، به غربت موسى، به استقامت نوح و از همه اينها گذر مى‏كند تا به مظلوميت هابيل مى‏رسد.

استقامت نوح و از همه اينها گذر مى‏كند تا به مظلوميت هابيل مى‏رسد.
انتظار و بردبارى ما را وسعتى است از هابيل تاكنون و تا برخاستن فرياد جبرئيل در زمين و آسمان و آوردن مژده ظهور امام زمان (عج).

بنا است در اين فصل شش دسته روايات مختلف را مورد بررسى قرار بدهيم كه به اين شرح اند : 

مهدى از نسل امام حسن(عليه السلام)

در همه كتب حديث اهل سنت فقط يك روايت داريم كه صراحت مى كند كه مهدى از نسل امام حسن است. اين روايت نزد خود محققين اهل سنت از جهات مختلف قابل اشكال است اما متن روايت اين است :

ابوداؤد : حدثت عن هارون بن المغيره قال : ثنا عمرو بن ابى قيس عن شعيب بن خالد عن ابى اسحاق قال : قال على عليه السلام و نظر الى ابنه الحسن فقال : ان ابنى هذا سيد كما سماه النبى صلى الله عليه و آله و سلم و سيخرج من صلبه رجل يسمّى باسم نبيكم يشبهه فى الخلق و لايشبهه فى الخلق ثم ذكر قصه : يملأ الارض عدلا.(1) 

مهدى از نسل حضرت فاطمه(عليها السلام)

در منابع اهل تسنن احاديث زيادى وجود دارد كه دلالت مى كند كه مهدى از اولاد فاطمه است و جالب اين است كه همه اين احاديث نزد علماى اهل سنت صحيح السند است بعضى بزرگان و محققين درباره آنها حكم به تواتر كردند. نمونه اى از اين احاديث و بررسى رجالى در ذيل است :