هنگامى كه امير المؤمنين و ائمه طاهرين (ع) رجعت بدنيا نمودند، دشمنانى كه آنها را مىبينند آنان را مىشناسند. دليل بر اينكه اين آيات ائمه ميباشند گفته امير المؤمنين عليه السّلام است كه فرمود: «خدا را آيتى بزرگتر از من نيست» پس وقتى كه آن ذوات مقدسه بدنيا برگشتند دشمنان آنها، آنان را ميشناسند.
و نيز على بن ابراهيم در تفسير آيه رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ يعنى: خداوندا! ما را دو بار ميرانيدى و دو بار زنده كردى تا آنجا كه ميفرمايد «من سبيل» حضرت صادق فرمود: اين آيه در باره رجعت است.
مؤلف: يعنى يكى از اين دو زنده گردانيدن در رجعت است و ديگرى در قيامت؛ و يكى از آن دو مرگ در دنيا و ديگرى در رجعت ميباشد.
و هم على بن ابراهيم در تفسير آيه سَيُرِيكُمْ آياتِهِ (آيه سابق) مىگويد: مقصود اينست كه امير المؤمنين و ائمه معصومين را خداوند در رجعت بدشمنان آنها نشان ميدهد فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَ كَفَرْنا بِما كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ چون آنها را ديدند خواهند گفت: ايمان آورديم بخداى يگانه و كافر گشتيم بآنچه قبلا شرك ميورزيديم فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ. يعنى: وقتى آنها آن روز عذاب ما را ديدند ديگر ايمانشان سودى بحال آنها ندارد. اين سنت الهى است كه هميشه در ميان بندگانش جريان داشته و در اين مورد كافران زيانكار گرديدهاند.
و هم در تفسير مزبور است كه آيه وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ يعنى: خداوند كلمه توحيد را در نسل اول (حضرت ابراهيم) باقى گذاشت. زيرا دودمان وى بدنيا برميگردند «لعلهم» بمعنى «فإنهم» است. و مقصود اينست كه ائمه اطهار رجعت بدنيا ميكنند.
به نقل از بحار الانوار جلد 13
